مدارک مستند فراوانی بر اساس مطالعات دفتری و مشاهدات میدانی وجود دارد که نشان می دهند محیط خاکی زیرین سازه ها و پدیده اندرکنش خاک و سازه، در هنگام وقوع زلزله، نیروهای لرزه ای وارد به سازه را افزایش داده به طوری که این افزایش، در موارد زیادی به خرابی و فروریزش سازه ها منجر شده است. در این مقاله سعی شده است اثرات رفتار غیر خطی خاک بر پاسخ دینامیکی سازه های بلند، با در نظر گرفتن اندرکنش دینامیکی خاک و سازه، توضیح داده شود. ضرورت انجام این کار به دلیل تاثیراتی است که در برآورد نیروهای طراحی لرزه ای وارده بر سازه ها و در نتیجه تعیین اندازه های مقاطع سازه ای دارد. به این منظور مدل های گوناگون سیستم های اندرکنش خاک و سازه با پارامترهای هندسی و رفتاری و همچنین محیط های لرزه ای متفاوت در نظر گرفته شده و تحلیل اندرکنش دینامیکی آن ها به روش تفکیک زیرسازه ها انجام گرفته است. با استفاده از نتایج تحلیل ها، روند تغییرات شتاب پاسخ طیفی سازه نسبت به پارامترهای حاکم بر مساله از قبیل، سختی نسبی سازه به خاک و سطح شتاب ورودی برآورد شده و نتایج به دست آمده با نتایج حاصل از روش های متداول تحلیل دینامیکی سازه ها مقایسه گردیده است. نتایج حاصل از مطالعات فوق به صورت کمی نشان می دهد که رفتار غیر خطی خاک زیرین سازه ها، به ویژه برای ساختمان های بلند قرار گرفته بر خاک نرم، می تواند پاسخ دینامیکی سازه ها را به میزان قابل توجهی افزایش دهد، طوری که در برخی موارد این افزایش به حدی زیاد است که برای برآورد نیروهای طراحی لرزه ای وارده به سازه، نیاز به انجام تحلیل های اندرکنش دینامیکی خاک و سازه بوده و اکتفا به نتایج حاصل از تحلیل های متداول دینامیکی سازه ها منجر به طرح ناایمن سازه می گردد.